| تبليغات | X |
|
سلام يا بنيّ قتلوك و من الماء منعوك ما عرفوك... شايد اين شعر ربطي به اين روزها داشته باشد:
بعد
از تو دنيا با كمي اكراه مي ماند دست
زمين از آسمان كوتاه مي ماند تقويم
بعد از تو لباس تيره مي پوشد خورشيد
بعد از تو درون چاه مي ماند قرآن
به روي نيزه هاي جهل مي پـوسد اسلام
بعد از تو ميان راه مي ماند بي
تو زمين ميچرخد و سرگيجه ميگيرد تاريخ
در تفسير تو گمراه مي ماند بي
تو دهان سفره ي ما بسته خواهد ماند و...در
بساط سينه ي ما آه مي ماند آب
خوش از راه گلو پايين نخواهد رفت اين
شهر زير سلطه ي اشباح مي ماند گرچه
سر عدل تورا لب تشنه مي برّند شمشير
تو...شمشيرتو...آگاه مي ماند... ياحقيقت - سعيد حيدري اگر حرفي بود در همان پست قبلي بنويسيد
سلام ماهيها در پای درخت ها تبر ها این بود خلاصه ی خبرها (عمران صلاحی) ...جز شعر چه دارم... در غزل ، سپيدنوشتن را دوست دارم ،منظورم از سپيد نوشتن سفيدنويسي نيست ؛ بلكه شايد آزاد نوشتن باشد و شعري از اين دست : اين پيرهن ؛چقدر...چقدر آرزو كند تا مشتري بيايد و لطفي به او كند □□□ تا كي بناست هركسي از راه ميرسد خود را به زور در بغل من فرو كند هركس كه ميل داشت همآغوش من شود هركس...براي قيمت من گفتگو كند دست مرا بگيرد و در يك اتاق تنگ با چشم هيز آينه ها روبرو كند در عطر هاي مختلفي غوطه ميخورم اما كجاست آنكه مرا بي تو ، بو كند يك عمر در طريقت ما طول مي كشد تا اينكه پيرهن به تني تازه خو كند دستي نخواست حكمت خياط پير را در جيب هاي خالي من جستجو كند من سالهاست خط غرورم شكسته است اي كاش يك نفر من را هم اتو كند... سعیدحیدری به دليل شرايط شغلي به اينترنت دسترسي ندارم ،ببخشيد اگر...
سلام ماهي ها گويند خدا هميشه با ماست اي غم نكند خدا تو باشي... ۱- حال و روز خوشي ندارم ميخواستم خداحافظي كنم اما ... ۲-از شخص محترمي كه لطف كرده و در يكي از استانها شعرهاي من رو به اسم خودش چاپ كرده و ادعا ميكنه توي شهرشون همه ، اين شعرها رو حفظن-و من هم هر چه تلاش كردم صدام به جايي نرسيد- تشكر ميكنمِ؛چون هدف من انتقال پيام شعرهام بوده و هست وايشون فقط به من در اين امر كمك كردن. وگرنه زبان شعري من قابل تشخيصه. ۲-از دوست يا دوستاني كه لطف كردن و به نام من براي ديگران كامنت و اغلب كامنت خصوصي گذاشتند هم تشكر ميكنم چون موجب شدن؛ كه تنها تر بشه تنهايي ما...؛و شايد به همين دليل بود كه چند وقتي- با عرض شرمندگي- كامنت هاي دوستان رو جواب ندادم. ۳-بزرگي ميگفت(( شاعر بايد فحش خورش ملس باشه))تازه اينا هيچ كدوم درد نيست،درد دارد در خيابانها پرسه ميزند درد در نوك آبي انگشت هاي اشاره ي ماست، درد در چشمان خيس مادراني است كه ديگر ندايي نمي شنوند...؛ راستي حتما (سهراب كشان)عطاالله مهاجراني رو بخونيد... به اميد آينده - يا حقيقت و اما شعر... از خستگی تمام تنم درد می کند اضلاع خسته ی بدنم درد می کند روحم درست در بدنم جا نمی شود جادکمه های پیرهنم درد می کند در آینه ادای مرا در می آورد در آینه منی که منم درد می کند بغضی که مانده در دهنم چرک کرده است حرفي که مانده در دهنم درد می کند من ماندم و کویر و نسیمی که رفته است پاهای بسته ی گونم درد می کند این زندگی مجوز خود سوزی من است پروانه های سوختنم درد می کند تابوت خالی ام وطن موریانه هاست نخ های کهنه ی کفنم درد می کند معلوم نیست مرگ چرا دیر کرده است معلوم نیست مرگ چرا دیر کرده است... سعيد حيدري
به نام او که ...... سلام بهار را که تبریک میگویی حواسم پرت می شود حالا باید دوباره بشمارم: 365 364 363 . . . نشسته ای لب جاده در ابتدای خودت و چشم دوخته ای تا به ناکجای خودت بدون هیچ دلیلی به راه می افتی سوار سایه ی تردید، پا به پای خودت و فکر می کنی این جاده را کجا دیدی که آشناست دراین جاده ردّ پای خودت بگیر دست خودت را که باز گم نشوی دراین شلوغی دلگیر ، لابلای خودت صدا زدی که کجایم؟ صدا به کوه رسید و بازگشت به سمت خودت صدای خودت سَر و تَه همه ی جاده ها به هم وصل است تو در خودت نرسیدی به هیچ جای خودت تو طرح مبهمی از پازل خودت هستی که گم شدی وسط تکّه تکّه های خودت رسیده ای به ته جاده های بی سر و ته و باز دست تکان میدهی برای خودت... سعیدحیدری
سلام ماهی ها درختی بوده ام در کنج بیشه تراشیدن مرا با سنگ و تیشه تراشیدن مرا قلیون بســــازن که آتیش بر سرم باشه همیشه فایز 1- باید بابت دیر به روز شدن ها عذر خواهی کنم ...شرمنده ام ز دوست 2- گویا بعضی از دوستان وبلاگ من رو با دوست دیگه ای که( راد ) تخلص میکنه و ظاهراً هم اسم منه و آدرس وبلاگش هم خیلی شبیه منه اشتباه گرفتن که لازم بود تذکر بدم 3- به بهزاد بهادری وتعدادی از دوستان قول داده بودم که در مورد افتضاح کنگره ایوارمطلبی بنویسم ، فقط بسنده می کنم به این که ؛ فحش رکیکی بود به ساحت شعر وشاعر 4- و سیگار بهمن چه طعم تلخی دارد... 5- اما شعر هرچند با سَری پر از ابهام زنده ام با ظاهری مــوقّر و آرام زنده ام در بودن و نبودن خود غوطه می خورم با یک شناسنامه ی بی نام زنده ام دنیا درست مثل کتاب ریاضی است من صفرم و به برکت ارقام زنده ام خِشت مرا درست حرارت نداده اند با تکه های سوخته و خام زنده ام از دستِ چشم های تو مرتاض میشوم من با همین دو دانه ی بادام زنده ام این انتظار،گاهی...از مرگ بدتر است من سالهاست در صف اعدام زنده ام هی مثل سایه کوچک و کمرنگ می شوم در چنگ ِ آفتـــــــاب ِ لب ِ بام زنده ام زورم نمی رسد که خودم زندگی کنم این روز ها به زور ِ دیازپــــام زنده ام یاحقیقت
(( چنان عشقی را انتخاب کن که حتی اگر از روی تصادف به دوزخ افتادی شیطان خودش تورا به بهشت برساند.)) پائولو کوئیلو من و تو آنشب ، خیلی زیاد خندیدیم درست مثل ِ دو موجود شاد خندیدیم کتابهای ِ کم وبیش خوانده را بستیم و بعد ، مثل ِ دو تا بیســواد خندیدیم برای ِ اینکه به یکدیگر اعتماد کنیم کمی به فلسفه ی اعتماد خندیدیم خدا اجازه نمی داد ما به هم برسیم من و تو هم عوض ِ انتقاد خندیدیم زمین تصادفاً آنشب درست می چرخید دلیل داشت که آنشب زیاد خندیدیم چقدر باد خودش را به پنجره می زد چقدر آنشب ، از دست باد خندیدیم بهشت را به همآغوشی خود آوردیم و بعد ِ مردنمان تا معـــــاد خندیدیم ...
باغصه ی دست و بال خالی چه کنم با خواب عمیق این اهالی چه کنم گیرم که جوابی به سلامم بدهند با این همه جمله ی سوالی چه کنم * * * بی آنکه بخواهم تاخیرم طولانی شد واز نگاه تو دور افتادم قول می دهم که اگر مشغله ها ولم کنند دیگر تکرار نشود با دو غزل به آشتی کنان چشمانت آمدم پس نگاهم کن و... بی حوصله ، کسل عصبانی غروب ها غرق ِ فشـــــــارهای روانی غروب ها انگارپشت پنجره ی ما نشسته است دیوار ِِعقده های ِ جهانی غروب ها خونسرد وبی تفاوت ، اشغال می زند گوشی تلفن همگــــــــانی غروب ها باکودکی که بی خبر از خانه رفته است گم می شوم بدون نشانی غروب ها چاقو بدست در سر ِمن پرسه می زند یک مجرم فراری جانی غروب ها انگار آسمان رگ خود رابریده است زیر ِ همین فشار ِ روانی غروب ها بدجور این غروب مرا زجر می دهد با من خدا کند که بمانی غروب ها * * * دوباره صبح و همان خلق تنگ معمولی سلام ، صبح همیشه قشنگ معمولی! هنوز پنجره باز است و همچنان پیداست نمایش ِ کسل ِ چند رنگ معمولی دوباره مثل همیشه در انتظار من است هزار و یک فقره صلح وجنگ معمولی نفس برای خودش می رود و می آید ومن اسیر همین بومرنگ معمولی به دوش می کشم این هفت روز سنگین را برای چیدن آن هفت سنگ معمولی فرشته ای که بخواهد مرا نجات دهد کمی هواست که با یک سرنگ معمولی... سعید حیدری
تنها راه خلاصی از این ناآرامی ها وآشفتگی ها اینه که بیشتر از پیش به دامن شعر پناه ببرم که تنها نجات دهنده ی من شعره فقط شعر... پس هرچی که تاحالانوشتم رو پاک می کنم،ودوباره... این هم شعری که خیلی جاها برام دردسرآفرین بوده اما خودم خیلی دوستش دارم،شماهم نظر بدید: نشست، طرح بريزد، جهان درست كند زمين درست كند ، آسمان درست كند ازاين كمي بزند تا به آن اضافه كند ازاين خراب كند ، تا ازآن درست كند سرِكلاف ِ بــــــــد و خوب را گره بزند براي ِچنگ زدن ، ريسمان درست كند خيال داشت كه سنگ ِتمـــــام بگذارد كه از خودش اثري جاودان درست كند نگـــــــاه كرد، وهرجا كه اشتبـاهي ديد سپرد ، زلزله با يك تكان درست كند به من رسيد ، سرم را پر از هياهـــو كرد كه برزخي وسط ِجسم وجان درست كند هزار پرسش ِمبهم به جان من انداخت كـه موريانه ي شكّ و گمان درست كند نمي توانم ، ديگر چقـــــــدر صبر كنم كه باز ، زلزله اي ناگهان درست كند بچرخ ،عقربه ي بمب ساعتي ! بگذار تمام ِمسئله ها را زمان، درست كند... * * * واین شعر که خیلی ها بخاطرظاهر شاید متفاوتش عکس العمل نشون دادن نظر یادتون نره: مثل همیشه صبح که از خواب می پرم صف می کشند پرسش ها در برابرم ازخستگی ، تمام ِتنم درد می کند در خواب بس که غلت زدم توی بسترم هی با خودم در آینه تکرار می کنم من باید از حقیقت سردربیـــــــاورم من باید از حقیقت سردربیـــــــــاورم من باید از حقیقت سردربیــــــــــاورم درذهن من که گور علامت سوال هاست هرچی که می زنم به در بسته می خورم شب می رسد ومن به جوابی نمی رسم باید لــــــــــــحاف را بکشم باز برسرم... * * * به درخواست دوستان این شعر رو هم برای نمایش میگذارم منتظرنظراتتون هستم تورا هميشه من از راه دور مي بينم تو را چطور بگويم، چه جورمي بينم به موج موج تو دريا! اسيرم وخود را هميشه ماهي تنگ بلــور مي بينم به آن پرنده ي برج بلنــــد دل بستم مني كه دُور و برم را به زور مي بينم قطار مي رود وريل ها زمين گيرند واين منم ، كه تورا در عبور مي بينم كلاف رابطه ي ما پراز گره شده است دراين كلاف ، گره هاي كور مي بينم تمام ِهستي من را به ارث خواهي برد ومن نشسته ام و به مـــرورمي بينم... سعیدحیدری
تقدیم به تمام کسانی که فکر می کنند در گوشه ای از این دنیای کوچک ِ به این بزرگی بازیچه ی کسی ،دستی،نیرویی،نگاهی ،چیزی شده اند؛کاش می دانستم نظر شما چیست: با هزار شور و با هزار دغدغــــــــه ، اولش هميشه انتظارمي كشيم رفته رفته پرده ها كنار مي روند ، رفته رفته آخرش كنار مي كشيم توي آينه به خود نگاه مي كنيم ، چهره را به دست آب و رنگ مي دهيم پشت اين همه نقاب هاي مختلف ، دور گريه هايمان حصار مي كشيم ما همه سياه لشكـر نمايشيـم ، آمديم صحنه را شلــــوغ تر كنيم موقعش كه ميشودسكوت مي كنيم،موقعش كه ميشود هوارمي كشيم هيچ كس به ما توجهي نمي كند،هيچ كس به ما اهميت نمي دهد بازغصه هاي ِ خنده دار مي خوريم،باز دردهاي ِ خنده دارمي كشيم اين نمايش آخرش تمام مي شود،با تمام صحنه هاي خوب يا بدش ما براي هيچ كس مهم نبوده ايم،پس به نفع هيچ كس كنارمي کشيم... * * * از رختخواب ِ غـفـلـتت آزاد می شوی صبح است وباز،در خودت ایجاد می شوی هرروز صبح ، صورتکت را که می زنی مثل بقیّه ، قاطی ِ افراد می شوی هروقت وسعت ِ قفست بیشتر شود انگار داری ازقفــــــــس آزاد می شوی گاهی نفس که می کشی احساس می کنی داری به زنده بودن ، معـــــتاد می شوی رمز ِ موفّقیّت ، در خود فریبی است خودرا فریب می دهی وشاد می شوی تا فکر می کنی به حقیقت رسیده ای ((ازخاک در می آیی وبر باد می شوی)) سعیدحیدری
دو غزل تقدیم به او که کم کم دارد دیرش می شود : جمعه غروب خلوت سرداتاق ها معجون یکنواخـــــتی اتفاق ها سررفته است حوصله اي كه نداشتي مثل ظروف خالي روي اجــــاق ها چيزي درون مغزت هي ضربه مي زند با تيك تاكِ ساعت ، مثل چمــاق ها ازخانه مي روي كه هوايي عوض كني خيلي گرفته است هواي اتــــــاق ها دركوچه هاي بي سروته پرسه مي زني بي هيچ سهم ِساده اي ازاشتياق ها بين هزارجور قفس ، گير كرده اي مثل ِ پرنده اي وسط باتــــــلاق ها وقتي به وضع دُور و بَرت فكر مي كني شايد حسودي ات بشود به كــــلاغ ها... * * * در نامه ای که بـاز برایت نوشته ام از سیر تا پیـاز برایت نوشته ام دلتنگی ام بهانه ی این عاشقانه هاست من از سر ِ نیـاز برایت نوشته ام این نامه هم دوباره پر از نقطه چین شده است چون با زبان ِ راز برایت نوشته ام رفتم سر ِ قرار ، دوباره نیــــــــــــــامدی این را به اعـــــــــتراض برایت نوشته ام شب ، مدتی است روی تن شهر مانده است از این شــــــــــــــب ِ دراز برایت نوشته ام می سوزم از درون وکسی بو نمی برد چون گفته ای بساز برایت نوشته ام نامه به( السّلام وعلیکم )رسیده است از اول ِ نمـــاز برایت نوشته ام از چاله در می آید ودر چاه می رود این نامه ای که باز برایت نوشته ام... سعیدحیدری
|
...این منم
...اين منم
Home
|
